W 1727 roku Moncriff pisał w swej "historii kotów": ,,Powinniśmy wejść na dachy, by uczyć się dobrych manier". I właśnie na dach Jej Brytyjskiej Wysokości wchodził w minionym stuleciu malarz Harisson Weir w poszukiwaniu kotów. NAstępnie hodował je i wystawiał, co zapewniło pospolitym dachowcom szlachecki tytuł kota brytyjskiego. Owa kolonialna nazwa nadawana była wówczas rozmaitym kotom, powodując nieco zamieszania, aż wreszcie specjalne programy hodowlane, na podstawie różnic morfologicznych, doprowadziły do ustalenia
wyraźnego standardu dla kotów brytyjskich. Rasa ta zachowała do dziś wygląd świadczący o gminnym pochodzeniu. Kot brytyjski jest duży lub średniej wielkości, ma muskularny, zwarty tułów, szerokie barki, krótkie, mocne nogi, wydatną i zaokrągloną klatkę piersiową. Ogon, dość krótki i szeroki u nasady, jest lekko zaokrąglony na końcu. Głowa jest okrągła, masywna i szeroka. Nos krótki, bez mocnego
stopu. Okrągłe się także oczy, barwy pomarańczowej, złocistej, miedzianej, niebieskiej, zielonej lub różnookie; rozstawione dość szeroko. Uwydatnia je szeroki nos przechodzący delikatnym stopem w wyraźnie zarysowane czoło, pokryte bardzo sztywnym włosem, nadającym mu wypukłość. Uszy są dość małe, zaokrąglone, o szerokiej podstawie. Gęste, zwarte i zbite futerko nadaje kotu jedwabistą krągłość zachęcającą do pieszczot. Ze swym ładnym, naiwnym pyszczkiem, jakby prosto z książkowej ilustracji, kot brytyjski krótkowłosy przypomina pluszową zabawkę, w którą tchnięto życie. |
